زندگی با تجربه دیگران شیرین تر میشه...
0

تاریخچه عکاسی

تاریخچه عکاسی در جهان

عکاسی دراروپا کشف شد و در امریکا به تکامل رسید. تاریخچه عکاسی هنر عکاسی از گذشته تا به امروز این هنر در اکثر زبان های جهان فتوگرافی می گویند.که ترکیبی از دو کلمه یونانی فتو به معنای نور و گرافی به معنای ثبت یا نگارش میباشد. بنابراین فتوگرافی به معنای نقش آفرینی با نور است. عکاسی سه بعد علمی، صنعتی و هنری دارد.عکاسی به عنوان یک پدیده ی علمی کشف شد و ف به عنوان هنر تثبیت گردید. توسط یک فرد کشف و تکمیل نگردیده است، بلکه نتیجه ی تلاش بسیاری از افراد در زمینه های مختلف و اکتشافات و نوآوری هایشان در طول تاریخ میباشد. اولین تصویر لیتوگرافی نوری در سال 1822 میلادی توسط یک مخترع فرانسوی به نام ژوزف نیسه فور نیپس تولید گردبد. و پس از آن توانست عکسی دائمی از طبیعت به نام اصطبل و کبوترخانه را خلق نماید. او با همکاری لوئی داگر آزمایش هایی را بر روی ترکیبات نقره براساس یافته های یوهان هاینریش شولتز انجام دادندو و داگر در سال 1837 توانست که روش داگرئوتایپ را اختراع نماید.

در کنار پیشرفت های شیمی و فیزیک عکاسی نیز راه ترقی را به سرعت طی می نمود و هر روز وسایلی جدید معرفی میگردید. تا جایی که به جای ماده ی سنگین و شکننده ی شیشه، ابتدا کاغذ و سپس از ماده ی سلولوئید برای پایه ی مواد حساس استفاده گردید . از این تاریخ عکاسی مدرن متولد شد و هر گونه تغییرو تعدیل امکان پذیر شد .با گذشت زمان فیلم های رنگی تولید شد، فلاش های عکاسی پا به عرصه ی وجود گذاشتند و زمان عکس برداری بسیار کوتاه گردید.

تاریخچه عکاسی در ایران

عکاسی در ایران همانند سایر پدیده ‌های نو‌گرایی در دوره قاجار شروع شد. طبق آخرین پژوهش‌ های انجام شده توسط دکتر شهریار عدل، اولین دوربین عکاسی در سال ۱۸۴۲ میلادی یعنی سه سال بعد از اختراع آن در فرانسه توسط امپراتور روسیه به محمد شاه قاجار اهدا گردید. و به دست یک دیپلمات روسی به دربار ایران منتقل گردید و نخستین عکس‌ها در ایران نیز در همان ایام گرفته شد.

ایران نخستین کشور مسلمان در دنیا میباشد که بیش از ۱۶۰ سال از ورود و کاربرد عکاسی در آن می ‌گذرد. زیرا هیچکدام از کشور‌های مسلمان مانند مصر،ترکیه، عربستان در دنیا تاریخ عکاسی ندارند زیرا که بر اساس احکام شرعی، حکم به رد عکس و عکاسی داده‌اند.

اولین عکاسان ایرانی به هیچ وجه از شیوه عکاسی اروپایی تقلید نکردند و عکاسی ایرانی روش خاص خود را دارد.  چه در زمان قبل و چه در زمان حال، دوره ناصرالدین شاه را باید دوره ی شکوفایی عکاسی در دوران قاجار یا ایران قرن ۱۹ شناخت.

ناصر‌الدین شاه که خودش نیز اهل ذوق و هنر بود به عکاسی علاقه ‌مند گردید و به توسعه این هنر در دربارش پرداخت و با تاسیس عکاس ‌خانه کاخ گلستان و همچنین تشویق و حمایت عکاسان توانست تصاویر و یا به عبارتی اسناد هنری و تاریخی ارزشمندی از ایران آن دوران را ثبت نماید. هر چند که فعالیتش در دربار و تربیت عکاسان درباری محدود گردید ولی تاسیس رشته عکاسی در مدرسه دارالفنون، نشان از اهتمام او به این هنر دارد.

دوربین ابزاری برای ثبت لحظه های زمان میباشد. عکس به دلیل واقعی بودنش بیننده را به گذشته ها خواهد برد. تا سال ۱۸۳۹ میلادی مدارک تصویری تنها به نقاشی و طرح محدود بود. اما از شخصیت های سیاسی در دوره قاجار مانند ناصرالدین شاه قاجار عکس هایی وجود دارد که نشان دهنده چهره و لباس واقعی آنها میباشد. این در حالیست که از کریم خان زند، چندین طرح و نقاشی های مختلفی است که تمامی آنها با هم متفاوت هستند.

هم اکنون عکس هایی که از گذشته به جا مانده است در موزه ها و آرشیوها نگهداری می شود. این تصاویر که زمان خود، توجه زیادی را جلب نکرده بودند. امروزه از ارزشمندترین اسناد تاریخی میباشند و نحوه پوشش، وسایل تقلید، خیابان ها، بناها و فعالیت مردم آن زمان را نمایش می دهند.

سبک عکاسی ایرانی با پرهیز از وام گیری عاریتی شیوه نقاشی های غربی، لطافتی سیال و روان را داشت. و عکاس ایرانی بیشتر از نمادهای شناخته شده.دوره قاجار همچون گل و گلدان های شمعدانی استفاده کرده است و باعث تفاوت و سبک خاص خود شد.

 

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.